اوت 2001

چمدان

چمدان  پُر از وقت‌های خمیده را باز می‌کنم
باز می‌شوم در هوا
و آسمان شکل مرا می‌گیرد.
ابر خاموش
گفت‌و‌گوی من و زمین می‌شود
حروف شعرم را تغییر می‌دهم
و می‌بارم بر برج‌های پاره پاره
تا شعر من
دیگر از رنج، رنگ سنگی نباشد
که در فاصله‌ی میان ِ دو شوق می بارد.

از برج خواب فرود می‌آیم
چمدانم را پُر می‌کنم از باران
و پست می‌کنم به آسمان.

آوریل 2002

آرامش ِ بی‌وزنی

در بعد از ظهر ِ سایه
از رؤیا به در می‌آیم
در اندکی از اتاق
هنوز تکه‌ای از شب هست
که سفر ِ خیابان را می‌درخشاند.

فکرِ سفر
فکرِ واژه‌های ناتمام است
که ساعت را به عقب می‌اندازد
و معنی ِ هست را بست می‌دهد.

دست که فرو می‌شود در چیزی از شب
کتابی پُر از روز
از روزن ِ خاطره‌ام می‌روید.
روشن می‌شوم از پروانه‌ای که شب را می‌چرد
آرامش ِ بی‌وزنی
وزن مرا تکمیل می‌کند.

صفحه‌ی نانوشته

شب بر نیمکت می‌نشید
کنار من.
صدای آب
نمی‌دانم از کجای پارک بر دستهایم می‌نشیند.
خیسی ِ واژه‌ها را به شب می‌دهم
با هم روان می‌شویم
در خیابانی که خوکرده‌ی هم‌آغوشی ست:
سه مرد برای ستاره‌ها بوسه می‌فرستند
زنی
تکیه بر چیزی که هوای رفتن دارد
از سگش سراغ ِ وفاداری را می‌گیرد
و ته‌سیگارش را به سوی ما پرت می‌کند.
پشت پنجره‌ای
سایه‌ای
در امنیت پرده فرو می‌رود.

به خیابانی دیگر می‌پیچیم
که معتاد صداست:
نور اتومبیلی
متن ِ شب را می‌شوید
لحظه‌ای تنها می‌شوم
موسیقی از سمتِ کافه‌ای
سرخی‌اش را بر من می‌پاشد.
خستگی‌ام را
می‌سپارم به مردی دراز کشیده بر حاشیه‌ی خیابان
که به طرح دوستی‌اش با گربه‌ای فکر می‌کند
که زیر چرخ‌ها نقاشی می‌شود.

شب، دوباره واژه‌هایش را گِرد می‌آورد.
راه می‌افتیم
خیابان ِ بعدی ...

این شهر چقدر خیابان دارد
و من نمی‌دانم
چقدر وقت به حساب ما نوشته شده
تا خشونتِ آفتاب سر برسد
و باز از ما
تنها صفحه‌ای نانوشته بماند.

دسامبر 2002

به انتهای خود نزدیک می‌شوم

در کنارِ اکنون
چیزی از شبِ هامبورگ پهلو می‌گیرد
که خیابان را بی‌انتها می‌کند
شادی ِ بی‌زبان
دورِ سرِ Reeperbahn
                                می‌چرخد
ویسکی با یخ
در تلخی ِ رگم
رگ به رگ می‌شود

گیج ِ ابهام ِ اندوهی هستم
که دریا را زیر پای من می‌نشانَد
فرو می‌شود نگاهم
در نیمه‌ی بیرون‌زده‌ی پستان ِ زنی
که خواب‌هایش را با کسی تقسیم نمی‌کند.

نگاه
تنها می‌مانَد
تنها
در خیابان بی‌انتها
به انتهای خود نزدیک می‌شوم.

    2003

پاره‌ها

وقتی باور به هیچ می‌رسد
مفهوم ِ هیچ
به هیچ جا بند نمی‌شود.
بند، پاره
من ِ پاره
به بندِ پاره، بند
و پاره‌ها همه پتیاره
و تعلیق ِ جهان
با همین پاره‌هاست
که پا می‌گیرد.

                                            نوامبر 2003

چمدانی که هیچ هتلی را نمی‌شناسد
                

زندگی، بازی ست
بازی،
هم-پیاله‌ی شادی ست
شادی‌ ِ بازی که خاموش شد
تصویر ترا آینه پس نمی‌دهد.

گاهی اندکی ابهام
در خاطره‌ای که پیوندِ چندانی با تو ندارد
ساعت را نامناسب می‌کند
و در حوصله‌ی خانه
چمدانی می‌ماند
که هیچ هتلی را نمی‌شناسد.
پس که می‌زنی پرده را
در هوای هوا،
پیراهنی در آینه می‌بینی
که هیچ تنی را نمی‌شناسد.

دستت را در خوابِ من فرو کن !
بازی قرار است این بار
با دستِ تو آغاز شود
دستی که در آینه پیداست
و آینه پیدا نیست. 

سپتامبر 2004

در اکنون ِ همین هوای اینجا

زبان ِ گور
رساتر از هیاهوی آینده
ترانه‌ای استخوانی را
ارزشی عاشقانه می‌دهد.
در اکنون ِ همین هوای اینجاست
که نام تو برپوست
بر حالت چیزی از عصب
خیال نقاش را سپید می‌نویسد
 و در بی تفاوتی ِ سنگ
شوق ِ زبانی پنهان است
که از میان ِ اسم و فعل و صفت
تابستان را به شاعر می‌سپارد.

بادی که از انفجار بادکنک
میان ترس و ندانستگی
در ناگهان ِ ما دراز می‌شود،
فرصت اندوه را
از اکنون می‌گیرد.

دیگر نایستم
در پای چیزی که
روزی رازگشای خواب من باشد
و انتظار را
پشتِ فاصله‌ای از هیچ
                               بخندم.

خِرَدِ شاد

از هیچ برنیامده‌ام که نیندیشم
هستم به هسته‌ی خِرَدی که بر ناف من لذتِ هستن می‌لغزاند.
در هستِ من
عقل عبوس
آلتِ مرده‌ای ست
که هیچگاه
ناز را نکرد کشف
در نازکی ِ لذت.

هرشب
با هر ستاره‌ای که کشف می‌کنم
می‌خوابم
هر بامداد
خرده- ریزه های رؤیا را
رها می‌کنم در باغی
که باغبان نمی‌شناسد
گاهی هم
با چرای نور
در چراهای بی پرده
عشق را در پرده بازی می‌کنم.

در بازی ِ بازِ من
نه بازنده‌ای ست
که با زبان هیاهوی ِ یاهو
بر چهره ی هر چه "چرا"ست
رنگ خدا زنَد
نه برنده‌ای
که با عقل عبوس
خیال روز را مکدر کند:
هستم به هسته‌ی خردِ شادی که
بر نافِ جهان
لذتِ هستن می‌لغزاند.

بازگشت به صفحه اول